Bij het opstarten van de game is het meteen raak en was het de bedoeling om een patch van iets meer dan 200 MB te downloaden. Dit is vaak het geval bij nieuwe games en de reden is meestal dat dit fouten verhelpt die zijn ontdekt tussen het moment dat de game zijn gouden status behaalt en de game naar de fabriek gaat om gedrukt te worden op DVD’s en blu-rays. Na het downloaden van de patch moest de game nog zo’n 2 GB installeren op de harde schijf van mijn PlayStation 3 en daarna kon ik dan eindelijk beginnen met spelen.

De game begint met een missie in Karachi gelegen in Pakistan. Het is midden in de nacht, het regent en dondert er op los. Jullie doemen plotseling op uit het water en sluipen de kust op, waar je je eerste kogel mag schieten in het hoofd van een nietsvermoedende bewaker. Wat meteen opvalt, is dat de game sterk lijkt op een andere grote shooter van EA, namelijk Battlefield 3. Niet gek natuurlijk, want beide games draaien op de Frostbite 2-engine. Ik vervolg mijn missie in de haven, natuurlijk zonder te worden opgemerkt en mijn doelstelling is om een truck op te blazen. Eenmaal aangekomen bij de truck plant ik een explosief op de achterkant en vrij direct na het plaatsen, rijdt de truck weg. Na het doden van nog een bewaker krijg je te horen van je kameraad dat je de detonator mag indrukken. Wat volgt is een kleine explosie van de truck, maar dan gebeurt er iets onverwachts.

(kleine spoiler, lees verder bij de volgende alinea als het een verrassing moet blijven). Na de kleine explosie volgt een gigantische explosie en zowel het containerschip aan de rechterzijde en een grote kraan aan de linkerzijde worden erdoor geraakt. Containers vallen alsof het blokkendozen zijn en je zult je weg moeten vervolgen. Terwijl je vijanden dood, blijven er containers vallen en ook de grote kraan blijft niet gespaard. Terwijl je denkt dat het niet echter kan, wordt je ook nog aangevallen door een Little Bird helicopter. Na het uitschakelen van deze helicopter met je SMAW volgt er weer een grote explosie en zul je moeten springen naar de extraction boat en trekt een mede-soldaat je erin. Het eerste epische moment van deze game heb ik meegemaakt, en ik ben nog geen vijf minuten aan het spelen. Daarbij bedenkende dat dit de intro was van de game kon ik niet wachten om verder te spelen.

         

Vol goede moed ga ik verder, maar dan valt het allemaal wat tegen. Door de spannende intro had ik de verwachting dat het een spannende game ging worden, maar de missies erna voelen allemaal aan alsof je het, dan wel in een ander jasje, al eens hebt meegemaakt. Daarnaast is het verhaal niet heel diepgaand en vraag je je af waar het precies om draait. De game kent wel af en toe wat leuke momenten, maar er had wat meer diepgang gekund in het verhaal en het lijkt wel alsof de game gehaast is gemaakt, zodat deze op tijd af kon zijn om te concurreren met Call of Duty: Black Ops 2. Wat mist is namelijk dat extraatje. Het voelt allemaal aan als nóg een shooter zonder veel vernieuwende elementen. Daarnaast is de game vaker langdradig.  Er komt vaker een stukje aan gameplay en dan blijft dát level er maar op doorborduren, zodat je vaak blij bent als er weer een tussenfilmpje komt en je door mag naar een volgende missie.

Verder is irritant dat vijanden vaak granaten gooien. Soms ben je nog niet weggelopen van een granaat en de volgende is alweer gegooid. Storend. De AI had ook beter gekund, je ziet nog vaak genoeg soldaten rennen naar een plek wat gewoon nooit de bedoeling kon zijn. En dat is niet het enige waar Danger Close beter op had moeten letten. Het kwam vaker voor dat er een onzichtbare muur ergens was waarop kogelgaten en bloedvlaken zaten waardoor je dus bloed zag zweven. Dat is niet het enige wat zweefde, geregeld liet een vijand zijn wapen vallen en hing het wapen gewoon in de lucht.

Ook is het checkpoint-syteem op sommige momenten vrij waardeloos. Zo had ik op een gegeven moment een heel gebied van vijanden ontdaan en moest ik een deur breachen. Tijdens het breachen werd ik gedood en vervolgens moest ik vanaf een heel stuk terug weer een heel aantal vijanden doden. Bij de meeste games zou je gewoon weer bij de te breachen deur komen, maar dat was dus niet het geval. Verder kwam het vaak voor dat mijn teammaten ‘clear!’ riepen, terwijl er nog gewoon enkele vijanden waren. Allemaal kleine fouten die makkelijk gefixt hadden kunnen worden, als de game nog iets langer in ontwikkeling was geweest.

Dat neemt echter niet weg dat de game lekker speelt en daar is eigenlijk niets op aan te merken. De wapens kennen flink wat recoil en dit zal, zeker als je Call of Duty gewend bent, even wennen zijn maar het maakt het er niet minder leuk op.  Daarnaast kent de game een soort van cover/buk-systeem. Sta je voor een doos of muurtje? Druk op L2 (“Richten”) en je zult achter het muurtje staan. Duw je joystick omlaag en je staat gebukt achter het muurtje. Duw je joystick weer omhoog en het is mogelijk om je vijanden met kogels te doorzeven. Het werkt ook om bijvoorbeeld om het hoekje te kijken bij een muur of in een deurpost. Het systeem werkt vlot en dat is zeker een groot pluspunt. Bij Call of Duty zit je nog wel eens vaker gehurkt achter iets waardoor je nog net wat uitsteekt, maar Danger Close heeft op deze manier dat probleem goed aangepakt en ik heb er dan ook, ondanks dat ik op easy speelde, gretig gebruik van gemaakt. En mocht je ooit zonder kogels zitten? Geen probleem, je teammaten hebben altijd ammo voor je. Druk op vierkantje bij een medesoldaat en hij zal je voorzien van ammo.

Wat ook leuk is, is dat je in de singleplayer zelf dingen kunt vrijspelen. Zo komt er regelmatig voor dat je een deur moet ‘breachen’ waarachter zich vijanden bevinden. Na de ontploffing ga je in slow motion de kamer binnen en kun je elke vijanden een kogel door zijn hoofd pompen. Echter zijn hier ook kleine uitdagingen aan verbonden. Voltooi je deze, dan krijg je een nieuwe unlock die je bij een volgende breach kan gebruiken. Zo heb je in het begin alleen de keuze uit het intrappen van de deur, maar krijg je na het maken van vier headshots al de mogelijkheid dat de deur wordt geopend met een tomahawk en daarna een koevoet. Maak je nog enkele headshots? Dan kom er al een shotgun tot je beschikking en even later zullen er zelfs explosieven volgen. Een leuke extra die weer extra variatie brengt.

De game ziet er verder mooi uit en dat hebben de makers natuurlijk te danken aan de Frostbite 2-eninge, waar ook het spel Battlefield 3 mee is gecreëerd.  Grafisch valt er weinig op de game aan te merken en soms brokkelen muurtjes zelfs een beetje af. Verwacht overigens geen destructie zoals je in Battlefield 3 gewend was, eerder zoiets als je gewend bent van een Call of Duty-game. Een punt wat zeker niet vergeten om vermeld te worden, zijn de mooie tussenfilmpjes die zeer realistisch ogen en vrij echt lijken.

Een ander belangrijk aspect van Medal of Honor: Warfighter is natuurlijk de uitgebreide multiplayer. De multiplayer is hetgeen waarvoor je de game koopt, gezien je de singleplayer na een uurtje of 5 wel uitgespeeld hebt. De multiplayer heb ik gespeeld met wat gemengde gevoelens. Aan de ene kant voelde het allemaal vertrouwd aan, schoten de wapens lekker en waren de potjes leuk, aan de andere kant zijn de maps wat inspiratieloos en lijkt het alsof de multiplayer minder mooi is dan de singleplayer.

Toch heb ik me redelijk vermaakt met de multiplayer. Het is geen verslavende multiplayer zoals Call of Duty en Battlefield, maar wel een leuke combinatie van beide games om zo eens af en toe te spelen voor wat afwisseling. Neem de iets tragere gameplay van Battlefield, maar dan zonder voertuigen en destructie en net weer een tikje sneller. Voeg daar de close quater-actie van Call of Duty aan toe en je hebt Medal of Honor: Warfighter.

De multiplayer kent een uitgebreid level-systeem waarmee je soldaten van verschillende facties kan vrijspelen. Er zijn 12 facties, zoals de US Navu SEAL, de RU Spetsgruppa Alfa en de British SAS. Elke factie heeft weer 6 classes en wel te verstaan Sniper, Assaulter, Demolitions, Heavy Gunner, Point Man en Spec Ops. In totaal zijn er dus 72 combinaties mogelijk die je allemaal moet vrijspelen.

Ook kan je een hoop wapens met bijbehorde attachments vrijspelen en is er dus op het gebied van levelen niets te klagen. Je voortgang kan je online op Battlelog zeer uitgebreid bekijken en ook de mogelijkheid tot het maken van een clan (Platoon) blijft niet uit. Killstreaks zijn er niet in Medal of Honor: Warfighter, maar wel point-streaks. Alle punten die je in een leven behaalt, tellen daarvoor mee. Kills, assists, objective-scores en ga zo maar door. Je kunt, als je dan een bepaald aantal punten hebt gehaald zonder dood te gaan, een offensieve, defensieve hulp inroepen voor je team. Haal je hierna nog meer punten, dan krijg je een betere bonus. Het kan variëren van een UAV tot een Little Bird die je kan inroepen en het systeem is leuk in elkaar gezet en nergens heb ik gemerkt dat iets over-powered was.

Een andere leuke toevoeging is het buddy-systeem. In elk potje ben je aan een teamlid gekoppeld en vorm je samen een team. Als je samen met een vriend speelt, is dit natuurlijk een vriend maar anders is het een willekeurige online speler. Je kunt altijd op deze speler spawnen en het zorgt ervoor dat je toch een beetje gaat samenwerken, want verder krijg je nog sterk het gevoel dat het ieder voor zich is, zoals bij de meeste shooters.

Maar wat mist er dan? Het level-systeem werkt mooi, online statussen bekijken is een genot, het buddy-systeem is leuk en de point-streaks werken prima. Toch mist de game wat verslaving, en dat ligt toch wel grotendeels eraan dat de maps niet goed zijn. Je hebt niet het gevoel dat er goed over nagedacht is, maar eerder dat ze gewoon snel in elkaar gezet zijn. Het voelt gewoon allemaal zo saai en niet boeiend aan als je de multiplayer speelt en de structuur in alles is ver te zoeken. De multiplayer is vermakelijk, maar niet verslavend en waarschijnlijk ben je er snel op uitgekeken.

Conclusie
De verwachtingen waren zo hoog voor Medal of Honor: Warfighter. Helaas stelt de game op alle fronten teleur en is het niet meer geworden dan een matige shooter. De singleplayer kent geen interessant verhaal en de multiplayer is niet echt verslavend. Een pluspuntje is dat de game wel lekker speelt en de multiplayer lekker uitgebreid is, al hadden de maps een stuk beter gekund en is de structuur ver te zoeken.