Nog een review? Jazeker! Deze review zal waarschijnlijk de laatste zijn voordat de aankomende topgames hun intreden doen. Is Bodycount Call of Duty-waardig? Of is het gewoon een fungame? Tim vertelt er alles over!

Het in 2006 uitgekomen spel 'Black' werd als één van de laatste sterke Xbox- en Playstation 2 games gezien. Sinds kort ligt Bodycount in de winkelschappen. In deze officieuze opvolger van Black ga je op pad in onder andere Afrika en Azië om verschillende conflicten op te lossen. Zoals we van de meeste shooters gewend zijn, gaat dit niet van een leien dakje en komen er ouderwets veel kogels aan te pas. De opdracht die je meekrijgt is dan ook niet al te ingewikkeld: leg iedereen om die op je pad komt, om vervolgens een objective te behalen. Klinkt in ieder geval goed...

Singleplayer
Vol goede moed startte ik de campaign op de 'hard-moeilijkheidsgraad' op. Dit automatisme kwam voort uit de behoefte naar dat extra beetje uitdaging en omdat ik mij anders natuurlijk niet meer in het openbaar zou kunnen vertonen. De singleplayer speelt zich grotendeels af in Afrika en Azië en voor de afwisseling is er ook nog een technologische 3D 'underground-wereld' gecreëerd (en deze was zeer welkom). Na een korte briefing van een vrouwelijke robotstem die nauwelijks te verstaan is, word je voor het eerst het slachtveld opgestuurd. Je speelt een agent van 'The Network' en met de gedenkwaardige woorden: "We believe the world needs solutions, and you are the solution", begin je dan ook echt aan je eerste missie als special agent. In de singleplayer zijn er twee partijen die het voortdurend tegen elkaar opnemen. Opvallend genoeg vecht je niet aan de zijde van één partij, maar is het jouw taak om ze beide neer te knallen. Ben je net door de ene linie vijanden gebroken, dan staat de volgende linie bloeddorstige soldaten je alweer met smart op te wachten. De verschillende objectives die je moet behalen zijn vaak wat eentonig en meestal komt het er dan ook op neer dat je ontelbaar veel vijanden moet killen, om vervolgens iets simpels te doen zoals de elektriciteit aanzetten of een bom planten. Niet echt een beloning die je verdient na al dat harde gewerk, echter zijn er vele wegen die naar Rome leiden en zo ook naar de objectives. Dit maakt Bodycount spelen een stuk leuker en tactischer om zo je doelen te bereiken. 

Na het behalen van een missie zijn je statistieken af te lezen in een klein overzicht en zo kan jij je bodycount score aflezen, aantal skillshots, combo's en zelfs je cijfer af (A t/m E). Wat dit allemaal precies inhoudt en hoe dit tot stand komt, moet je kennelijk zelf uit zien te vogelen, want hier wordt werkelijk niets over verteld of duidelijk gemaakt. Als je een missie succesvol hebt afgerond, loop je ook nog de kans om een bepaalde bonus vrij te spelen. De adrenaline-injectie, oneindig veel ammo zonder te herladen en een airstrike zijn hier voorbeelden van. Om deze 'krachten' te gebruiken moet je zo veel mogelijk blauwe dog-tags verzamelen die een vijand laat vallen als hij doodgaat. Een minpunt dat ik toch nog even wil noemen, is de mislukte humor die ze in het spel hebben verwerkt. Op zogenaamd grappige uitspraken als: "The whole world is counting on you, so......uhhh no pressure", zit je namelijk echt niet te wachten. Waar mij in het begin bij de singleplayer de moed in de schoenen zonk, bleek uiteindelijk het tegendeel waar. Het is een ietwat eentonige singleplayer, maar het spelen was zeker de moeite waard. Ik heb mij prima vermaakt terwijl ik de ene na de andere missie afwerkte, steeds handiger/beter werd en de singleplayer na zo'n 6-7 uur had uitgespeeld.

Multiplayer
Met opgeheven hoofd richtte ik mij vervolgens op de multiplayer van Bodycount. De teleurstelling was echter groot toen bleek dat deze uitgestorven was. Er was werkelijk niemand beschikbaar om de multiplayer eens goed mee uit te testen. Toch jammer, aangezien de singleplayer ook boven onze (lage) verwachting was en voor zeker een aantal uur vermaak heeft gezorgd. Wél kan ik natuurlijk wat algemene informatie over de multiplayer geven! Er zijn twee verschillende gamemodi, namelijk Team Deathmatch en Deathmatch (soort Free For All), welke natuurlijk ook in elke Call of Duty van de partij zijn. Wat me verder zeer bekend voorkwam, was het in-lobby systeem waar je met 2 tot 12 personen in kan. Net zoals bij Call of Duty: Black Ops (zombies) wordt er gebruik gemaakt van een ready-up systeem voordat een match kan beginnen en van een vote-systeem voor welke map er gespeeld gaat worden. Ik vond het erg jammer dat ik de multiplayer niet hebben kunnen spelen, maar dat het compleet is uitgestorven kan natuurlijk nooit een goed teken zijn...

Gameplay
Volgens de ontwikkelaar, Codemasters, zou de gameplay het aspect zijn waar het bij Bodycount om draait. Jammer genoeg laat het hier een aantal steken vallen. Simpele dingen als de soepelheid waarmee je beweegt, mikt en granaten gooit zijn gewoon ondermaats. Alles is net iets te 'vierkant' en gaat te onrealistisch. Granaten gooien was misschien nog wel de grootste uitdaging in Bodycount. Waar je zo ook heen gooide, het kwam er altijd op neer dat jij voor je eigen granaat moest wegrennen. Ook het skillshot-systeem dat ons net iets te bekend voorkwam (Bulletstorm) werkt niet helemaal naar behoren en er wordt totaal geen duidelijkheid over geschept. Waar Bulletstorm zijn spel liet uitblinken door middel van de skillshots en de mogelijkheden daartoe, laat Bodycount het afweten.

Graphics, sound and level design
Ik kan er wel omheen gaan draaien, maar simpel gesteld zijn de graphics om te janken. Je kan de pixels op je beeldscherm net niet op twee handen tellen en voor je gevoel ben je een spel aan het spelen dat, net zoals Black, in 2006 of zelfs eerder uitkwam. Voor mijn gevoel valt er verder dan ook niet veel meer over de graphics te vertellen. Wat de sound betreft, niets dan lof. Het vuren van een wapen klink niet bepaald realistisch, maar de muziek die tijdens het spelen door de speakers klinkt is toch wel heel heftig! De muziek weerhoudt je er in ieder geval niet van om door te spelen. Er zit een stevige snelle beat in, waarop je het liefst alles zo snel mogelijk doet en deze opzwepende muziek is dan ook een hele slimme keuze van de ontwikkelaar geweest. Naast het feit dat het gewoon vette muziek is, zorgt het er ook nog eens voor dat je altijd op je hoede blijft (de muziek houdt namelijk nooit op). Waar Codemasters zelf verder nog erg enthousiast over vertelt, is de destructie van huizen en muren. Verwacht hierbij geen totale destructie als bij Battlefield: Bad Company 2, maar het is vaak wel degelijk het geval dat je die ene specifieke muur aan gort kan knallen. Hele huizen die in elkaar storten komen helaas amper voor, maar het idee achter de destructie is natuurlijk leuk.

Conclusie
Bodycount is op zichzelf een zeer vermakelijk spel, maar absoluut geen topgame te noemen. Hij doet zwaar onder aan games als Call of Duty: Black Ops, BF:BC 2 en Crysis 2, om zo even een paar topgames uit de mouw te schudden. De graphics zouden 6 jaar geleden redelijk te noemen zijn, de gameplay is beneden verwachting en een uitgestorven multiplayer zijn als totaalplaatje natuurlijk beneden de maat. Goede aspecten waren de vette muziek, de verschillende wegen naar objectives en de verschillende omgevingen/vijanden. Het idee achter Bodycount is natuurlijk een pareltje, maar deze wordt helaas bedekt onder een boel mindere dingen.