We worden groter en groter! En dat is uiteraard geweldig voor ons, maar ook voor jullie. De afgelopen tijd stijgen onze bezoekersaantallen nog steeds en met ons nieuwe partnerschap (Activision) kunnen we leuke goodies weggeven. Naast Activision hebben wij ook besloten om ons bij meer uitgevers aan te melden, met als resultaat... review versies! Jippie-a-jee voor de redactie! Vandaag en als eerste is de game Operation Flashpoint: Red River aan de beurt. Is dit een echte Call of Duty-beater? Stan neemt het met jullie door!

Operation Flashpoint: Red River (OF:RR) kun je het best beschrijven als een realistische oorlogssimulator, terwijl je Call of Duty  beter kunt beschrijven als een Hollywood film met veel over de top actie. Met deze gedachte ben ik ook OF:RR gaan spelen. In deze game gelden namelijk totaal andere regels om te overleven. Waar je in COD vooral bezig bent met rushen, zoveel mogelijk kills maken en van het ene scripted event naar het andere scripted event te gaan, is het in OF:RR vooral de bedoeling om stapje voor stapje steeds dichterbij te komen en is je enigste zorg dat je niet doodgaat, want anders zul je weer een heel stuk moeten lopen. Daarover straks meer, eerst wil ik het graag hebben over het verhaal.

Het verhaal
Eigenlijk stelt het verhaal niet zo veel voor, maar is meer iets om de missies een beetje aan elkaar te knopen. Je speelt als Kirby en bent dus de Fireteam Leader van squad Bravo, je wordt bijgestaan door Soto, Taylor en Baletto die door het spel zelf bestuurd worden. Maar het is natuurlijk veel leuker om het spel in co-op te spelen en dus met vier vrienden het hele verhaal door te lopen. Het verhaal wordt verteld door korte filmpjes tussen de missies door (net als bij Call of Duty) en natuurlijk tijdens het spelen in de verschillende conversaties. Je wordt als Amerikaanse soldaat gedropt in Tajikistan (buurland van Afganistan) waar het je missie is om het terrorisme te verminderen en je zult in het begin van het spel vooral bezig zijn met het doorzeven van terroristen. Later in het spel gaat China (buurland van Tajikistan) zich ook met de oorlog bemoeien en dat zorg voor nog grootsere gevechten.

Gameplay
In elke missie van het verhaal zul je starten in een humvee of helicopter (je bent overigens niet de bestuurder) en wordt je samen met je squad (en een aantal andere computer gestuurde squads zoals Alfa en Charlie) gebracht naar je missie. Deze ritjes duren vaak heel erg lang en kunnen helaas niet geskipt worden. Gelukkig wordt er meestal wel gepraat en krijg je informatie over je missie en soms zit er ook een beetje typische Amerikaanse oorlogshumor in die je misschien bekend kunnen voorkomen uit oorlogsfilms. Als je na een lange zit bij de locatie van je missie bent, kan het echte werk beginnen.

Er wordt door middel van een marker je objective aangegeven en het is aan jou de keus hoe je deze objective gaat voltooien. Je kunt met een toets op je controller of toetsenbord een soort cirkel openen en hiermee kun je je squad orders geven zoals lopen, surpressing fire en flanken. Hou er overigens rekening mee dat je voordat je ook maar een vijand bent tegengekomen, toch wel al de halve marathon hebt gerend. Dit zorgt enerzijds voor spanning (je moet altijd alert zijn, er kan altijd ergens een vijand opduiken), maar anderzijds wordt dit snel saai en vooral als je het snelle rennen van Call of Duty gewend bent, is dit soms toch wel even slikken. Ook moet je altijd voorzichtig zijn, enkele kogelschoten van een vijand kunnen er al voor zorgen dat je het tijdelijke met het eeuwige verwisselt. Ook is er een soort van levensmeter, als je geraakt wordt, verschijnt er rechtsonder een plaatje van je lichaam met waar je geraakt bent en een cirkel die aangeeft hoelang je nog zonder medische hulp kunt. Het is dan de bedoeling dat je ergens stil gaat staan en met je medic kitje (die je overigens gewoon stil in je handen houdt) een cirkeltje vult (gewoon een kwestie van een toets inhouden) en daarna heb je weer al je levens. Voor een game die zichzelf aanduidt als een simulator, vond ik dit toch wel heel erg nep. Geef me dan maar de health regenation van Call of Duty, die komt op hetzelfde neer, maar dan hoef je niet steeds een toets in te houden.

Afijn, je bent nu na een flink stuk rijden en daarna nog een half kilometertje lopen eindelijk bij een dorpje aangekomen en het is aan jou de taak om het dorpje veilig te stellen. Je kunt ervoor kiezen om me je squad te gaan stealthen, maar meestal wordt je wel gespot en komt het erop neer dat het een groot vuurgevecht wordt. Je kunt ook ervoor kiezen om iedereen van je squad rond het dorpje op te stellen en dan van alle kanten het vuur te openen, maar toch vond ik zelf het fijnste om met mijn squad vanuit dezelfde richting aan te vallen zodat we elkaar kunnen healen. Je computergestuurde teammaten zullen zichzelf namelijk niet healen behalve als je ze daarvoor een order geeft.

Nadat je het dorpje schoongeveegd hebt krijg je order om weer terug te keren naar je humvee en zul je weer dat hele stuk moeten teruglopen met je squad. Eindelijk bij de humvee aangekomen zul je weer heel lang moeten stilzitten terwijl je naar het volgende stukje van de missie wordt gereden. En het hele verhaal begint weer opnieuw.

Verder is OF: RR een heel erg moeilijke game. Ik heb de game op de laagste moeilijkheidsgraad gespeeld maar toch had ik het gevoel alsof ik op een redelijk hoge moeilijkheidsgraad bezig was. Je gaat erg snel dood en de vijand zal je ook vaker vanuit de flanken aanvallen waardoor je altijd alert moet zijn. Rushen zoals bij Call of Duty is echt geen optie en je zult altijd op je hoede moeten zijn. Als je doodgaat zul je namelijk weer een heel stuk moeten lopen. Ook de AI kan zich soms raar gedragen. Zo heb ik eens meegemaakt dat er een vijand voor m'n neus stond, maar dat hij gewoon bleef staan net alsof ik er niet was. Of een keer ging mijn hele squad uit zichzelf gewoon in het open veld staan zonder te schieten wat erin resulteerde dat ze allemaal doodgingen.

Co-op
Zoals eerder vermeld, is het volledige verhaal in co-op met maximaal 3 andere online vrienden te spelen. (helaas geen splitscreen) Daarnaast zijn er nog verschillende, niet verhaal verbonden, missies genaamd Fireteam Engagements.  Zo zijn er een aantal missies waar het de bedoeling is om zolang mogelijk hordes vijanden te overleven (doet erg denken aan zombiemodus van Call of Duty) of is het je missie om 2 gestrande piloten te redden uit een dorpje stampvol met vijanden. Of wat dacht je ervan dat je zelf het stuur mag overnemen van een humvee en dat je zo snel mogelijk van A naar B moet rijden met een konvooi, waarbij je tussendoor steeds moet uitstappen om vijanden te doden. Deze missies zijn mogelijk om met 3 computer gestuurde teammaten te spelen, maar het is 100 keer leuker om dit samen met een of meerdere vrienden te spelen. OF: RR beschikt helaas niet over een competive multiplayer.

Graphics, Sound and Feeling
OP:RR bevat helaas heel erg gedateerde graphics en voor een game uit 2011 zijn ze eigenlijk onder de maat. Vergeleken met OP:RR is Call of Duty echt supermooi en dat zegt toch wat, gezien de engine van Call of Duty toch ook al heel wat jaartjes meegaat. Ook de omgevingen zijn een beetje inspiratieloos, een grote woestijn met af en toe een struikje, boompje en de dorpjes lijken ook erg veel op elkaar. Het geluid was overigens wel redelijk, het schieten klonk redelijk realistisch en je hebt wel echt het gevoel dat je met een wapen schiet en niet met een waterpistooltje, een gevoel wat ik heel soms heb bij sommige wapens uit Call of Duty. De voice-acting in OP:RR is overigens weer erg slecht. Zo komt het regelmatig voor dat je in de humvee zit en de persoon die aan het woord is flink aan het schelden is, maar zijn personage zit er maar rustig bij. Dan de feeling, die zit eigenlijk wel snor. Zoals jullie vast en zeker weten, is Call of Duty een heel erg soepel spel en heb je geen 'stroef' gevoel wat ik zelf wel eens heb bij andere shooters (ik gooi altijd meteen de sensitivity heel erg omhoog). Toch heb ik me bij OP:FF niet geërgerd en vond ik het eigenlijk wel fijn hoe het richten en lopen werkt. Toch weer een pluspunt.

Conclusie
Op het steeds moeten wachten in de humvee, het afleggen van grote afstanden te voet, de mindere graphics, de AI die zich vaker raar gedraagd en de soms wat rare voice acting na, heb ik me toch wel kunnen vermaken met OF: RR. Het is geen game die je, zoals Call of Duty, een jaar lang dagelijks speelt om maar beter en beter te worden, maar het is wel een game met een heel erg hoge moeilijkheidsgraad die leuk is om eens af en toe op te starten. De game vergt namelijk een totaal andere speelstijl en tactiek en het is leuk om na een paar uurtje Call of Duty'en of Battlefield'en, eventjes OF: RR te spelen. Ik heb per speelsessie meestal maar 1 of 2 missies gedaan en ben daarna steeds weer een andere game gaan spelen. Toch heb ik best veel plezier aan deze game beleefd. Het is geen blijvertje maar toch is het leuk om hem eens af en toe op te starten en eens een game te spelen die toch wat dichter bij de realiteit komt.