Het grote moment is weer aangebroken, we kunnen weer genieten van een nieuwe Call of Duty. Dit keer geen Modern Warfare maar pure geschiedenis. De meest bekende personen komen er in voor, maar ook oude bekenden komen weer terug. Daarnaast spring je van een trein en zit je vaak achter een stuur. In deze review zal ik jullie er alles over de Campaign mode vertellen.

Het verhaal
Het verhaal is in het begin een beetje onduidelijk: je zit vastgebonden in een stoel terwijl er een malloot door een microfoon zit te schreeuwen. Na de zoveelste stroomschok val je uiteindelijk flauw en dan begint de eerste missie. Deze stoel zal voor en na elke missie komen, in deze scene komt echter wat meer informatie over de volgende missie naar voren en wordt ook de verhaallijn duidelijk(er). Vervolgens zul je flauwvallen en de missie herleven waarnaar de malloot vroeg. Dit is een hele andere manier van aanpakken, en Treyarch heeft dit goed aangepakt.

Alvast een tip voor diegenen die hem na deze review gaan spelen: zet de subtitles aan! De verhaallijn is namelijk erg verwarrend. Dit komt door al de flitsen en herbelevingen waarbij je door de tijd heen vliegt. Treyarch beloofde al een grote tijdlijn en dat kun je goed merken, zo spring je bij een aantal missies van her naar der. Hierover kunnen we echter niet zo positief zijn doordat deze verhaallijn erin is gestopt snap je op sommige punten niet meer wie je bent en bij welke partij je eigenlijk hoort.

The Call of Duty feeling
The feeling van een Call of Duty is op een gegeven moment gewoon weg. Op de een of andere manier komt er geen echte spanning (zoals we dat kennen van COD4/6) in voor, tot we bij de laatste twee missies zijn. Bij deze laatste twee missies ben je namelijk van je stoel af gekomen en dat betekent dat je niet meer de zekerheid hebt dat je na de missie nog wel leeft.

Levelbouw
De levels zijn door de grote tijdlijn gevarieerd en erg knap gemaakt. Helaas zul je de ingeplande route volgen en zul je niet (zoals in MW2) even iets kunnen verkennen. Ook lijkt het soms alsof de ‘rode-lijn’ (die je moet overgaan voordat je teammates ook meelopen) weer terug is. Naast dat minpuntje kun je wel genieten van prachtige jungles en steden, deze jungles en steden zijn in prachtig detail nagemaakt en laten je geloven dat je ook echt in die wereld bent.

Kwaliteit
Toen ik het spel opstartte stonden de graphics automatisch op low, en dat viel erg tegen.. Na alles op High te hebben gezet konden we echt gaan beginnen. En wauw! Ledematen die goed zijn uitgewerkt, jungles die je in het echt niet tegen zal komen en vies rivierwater alsof je buurman er net in heeft gelegen! Alles is prachtig uitgewerkt en het lijkt wel alsof elk klein puntje aandacht heeft gekregen. Na geweldig onder de indruk te zijn pakte ik een AK47 op en ‘Oh, oh!’ de details op sommige wapens zijn (erg) laag, waar is die prachtige AK47 van MW2 gebleven? Treyarch heeft zich duidelijk gericht op wat zij willen dat je ziet: het gezicht van een hoofdrolspeler ziet er gedetailleerder uit dan dat van een vietcong die net uit de bosjes kwam springen.

Geluid
Het geluid is perfect. Je hoort het verschil tussen een kogel vijf meter verderop en een kogel die je uit je eigen wapen afvuurt. Ook hoor je de stemmen van je vijand een stuk zachter dan de stemmen van je eigen teamgenoten. Je hoort de granaten en explosies mooi door je bass trillen en hoort dat daar echt veel aandacht aan is besteed.