De felle ochtendzon schijnt de kamer binnen als ik mijn broer wakker maak. Ik fluister in zijn oor: ‘wat denk je van een potje Call of Duty: Modern Warfare 2?’ 

Zijn blik verandert bliksemsnel van een chagrijnige naar een blije gezichtsuitdrukking. Want blij dat ik hem ’s ochtends wakker maak, is hij niet. Vooral niet als hij de nacht ervoor als een gek heeft zitten feesten in de binnenstad van Arnhem. Maar tegen een gezellig potje Fifa 10 of Call of Duty: Modern Warfare 2 zegt hij zelfs ’s ochtends geen nee!

Muisstil is het op de kamer van mijn broer als we sluipend door de sneeuw kruipen met onze snipers. De roosters van de ramen staan open en op deze zonnige winterdag voel je de koude wind in de kamer waaien. Zo lijkt het net alsof we werkelijk deze missie aan het voltooien zijn. De missie waarover ik praat is Evasion, die we kennen uit Special Ops van Call of Duty: Modern Warfare 2. 

Evasion is ‘de’ lievelingsmissie van ons beiden. Geef ons maar een spannende stealthmissie in plaats van grootschalige gevechten. Nee, we hoeven geen AC-130 zoals in Overwatch en nee, we hoeven ook geen Chopper Gunner zoals in Big Brother. Geef ons een ghillied suit en een M21 EBR met een silencer erop en je maakt van ons gelukkige tieners.

En daar liggen we dan in de sneeuw met onze snipers gericht op drie soldaten en een hond. Na zo vaak de missie Evasion te hebben gespeeld, is het voor ons standaard geworden dat mijn broer de twee linkse soldaten uitschakelt en dat ik de rechtse soldaat en de hond uitschakel. Als één van de militanten zijn sigaar uit zijn mond haalt, tel ik af. Drie, twee, één. 'Tango’s down,' horen we Ghost een seconde later zeggen. Sluipend door de bosjes lopen we beetje bij beetje stapvoets verder. Totdat we opeens ontdekt worden en Ghost als een gek roept: ‘We’re spotted! Go loud! Take them out!’ We pakken onze USP .45 silenced erbij en doden een hond en drie soldaten. 

De spanning die je voelt kan je vergelijken met de missie ‘All Ghillied Up’ die we kennen uit Call of Duty 4: Modern Warfare. In die missie speel je Captain Price (toen nog Lieutenant) en moet je samen met Captain MacMillan een weg banen naar een hotel om Imran Zakhaev te elimineren. Als je door het gras kruipt en je ziet vanuit je ooghoeken dat Russische Spetsnaz militanten enkel een paar centimeters van je verwijderd zijn, voel je je hart in je keel bonken. Van All Ghillied Up krijg ik dezelfde kik die ik ook krijg als ik Evasion speel. Uiteraard wel de split-screen Special Ops-versie en niet de singleplayer-versie waar je samen met Captain Price een weg moet banen door bos. Doordat Captain Price alles voor je voorkauwt, gaat een deel van de spanning verloren. 

Oké, ik moet eerlijk toegeven. Als je eenmaal een paar keer de missie Evasion hebt gespeeld, is de meeste pret er vanaf. Maar toch, die ene prachtige winterdag waarbij we de wind voelden waaien, waar je een speld kon horen vallen en waar onze harten als een gek te keer gingen. Dagen zoals deze, waarbij je voor eventjes vrede sluit met je broer, zal je niet zo snel vergeten.