Op een ochtend, net voordat ik naar school vertrok zag ik het bericht: "We zijn opzoek naar redacteurs". Ik dacht bij mijzelf: "Zal wel leuk zijn, alleen heb geen ervaring dus waarschijnlijk weinig kans". Na school heb ik nogmaals gekeken op Call of Duty.nl, nogmaals het bericht doorgelezen, toen toch besloten om een poging te wagen om redacteur te worden.

Gewoon een sollicitatiemail sturen naar de hoofdredacteur, dat was het, dacht ik bij mijzelf. Binnen een paar uur had ik al een mail terug met twee opdrachten: schrijf een column en een nieuwsbericht naar keuze. Columns? Hoe moet je die schrijven? Wat houdt het precies in? Dat waren de vragen die ik in mijn hoofd had. Er stond in de mail niet over wat voor onderwerp het moest gaan, dus ik dacht; laat ik eens over voetbal gaan schrijven. Binnen een uur had ik mijn eerste column ooit af, het nieuwsbericht nam nog geen vijf minuten van mijn tijd in beslag. Snel een mail terug sturen, dacht ik bij mijzelf, dan heb ik meer kans!

De volgende dag mijn mail gecheckt, en daar kwam ie weer binnen, een mailtje van meneer de hoofdredacteur. Er stond een onbegrijpelijke tekst in: "Omg, :') En ik weet nog niet eens of je sarcastisch bezig bent of niet, te weinig mensenkennis. Nu snel terug naar Call of Soccer.nl’" Ik dacht, wat heb ik fout gedaan? Na vijf keer het mailtje doorgelezen te hebben snapte ik de boodschap pas. Solliciteren voor een Call of Duty-site betekent natuurlijk een column en een nieuwsbericht over een onderwerp binnen Call of Duty. Hier laat ik het niet bij zitten, een unieke kans laat je niet zo snel lopen dacht ik. Binnen no-time had ik de hoofdredacteur weer teruggemaild met de lichtelijk arrogante tekst: ‘’ Een column en nieuwsbericht naar keuze zei je. Als je al niet eens weet wat je zelf schrijft..’’

Gelukkig snapte de hoofdredacteur wat voor miscommunicatie er was geweest. Hij had mijn teksten nagekeken, foutjes aangewezen en onderaan het mailtje stond: ‘’Welkom in het team.’’ De verlossende woorden. Ik kon aan de slag op de hemelse Call of Duty-site.

De eerste paar weken waren moeilijk, waar moet ik het nieuws vandaan halen? Normaal las ik alles op Call of Duty.nl, nu moet ik zelf steeds op zoek naar het nieuws. Na wat tips gekregen te hebben van andere redacteurs kon het dan echt beginnen, de eerste nieuwsberichten waren niet zo best, veel spelfouten etcetera. Dat moest en zou beter komen, zei ik tegen de hoofdredacteur.

Het ging ook beter, op z'n tijd kreeg ik zelfs complimenten van de hoofdredacteur. Bronnen waar ik het nieuws vandaan moest halen stonden als startpagina ingesteld, je wilt toch sneller zijn dan andere redacteurs, onderlinge concurrentie is goed zeggen ze altijd. Zoals ervaring belangrijk is in het leven, gaat het na een tijd redacteur te zijn allemaal veel efficiënter. Je weet hoe je moet schrijven, wat je wel en niet mag doen, het wordt leuker, omdat het makkelijk gaat. Ik schreef mijn eerste column voor de site, het was wel even werk, de eerste weekoverzichten kwamen, het nam de tijd tussen het avondeten en Studio Sport in, het uurtje waarin ik anders nooit wat nuttigs deed.

Het was augustus en de release van Modern Warfare 2 naderde, we moesten een sterk team worden om de community van het laatste nieuws te voorzien. Het ging steeds beter, op ten duur werden we veel sneller dan vele andere game sites met het nieuws over Modern Warfare 2, de site werd en wordt steeds bekender, de statistieken liegen er niet om. Ik schreef elke zondag een weekoverzicht en ik zag duidelijk dat mensen dat waardeerden: want het nieuws rondom zo'n game kan vaak heel onoverzichtelijk zijn. En ik bleef samen met de rest gestaag doorgaan. 

We hebben een sterk team, maar natuurlijk loopt niet altijd alles zo vlekkeloos als het lijkt. Jullie hebben er gelukkig niets van meegekregen, want er werd en wordt altijd gewoon trouw nieuws gepost en er verschenen vele columns. Achter de schermen was er af en toe wat ruzie, bijv tussen ondergetekende en de hoofdredacteur, met slechts een opmerking die in het verkeerde keelgat schoot. Echter, dat soort dingen gebeuren nou eenmaal wel eens, dus de columns, weekoverzichten en nieuwsberichten bleven gestaag komen. Het moge duidelijk zijn dat het leven niet altijd over rozen gaat, maar een sterk team weet dat soort dingen het hoofd te bieden.

Gelukkig zijn een paar conflicten binnen een ''bedrijf'' voor mij geen reden om te stoppen met de website, en ik hoop hier nog lang plezier te hebben en het publiek te dienen. Ik werk nu ook voor een Playstation 3-site en ik begin na te denken over de toekomst. Jochie de journalist? Jochie de redacteur bij het AD? Het lijkt me wel wat. Het is natuurlijk iets heel anders dan wat ik momenteel doe, maar dan nog. Wat je echt leuk vindt, dat moet je doen. Het is zeker een keuze om te overwegen, en dat niet alleen voor mij.

Wat de toekomst zal brengen voor mij is en blijft een raadsel, hell yeah zeg, wat zou het leven anders saai zijn geweest. Mentaliteit, daar draait een groot deel van het leven om, zorg gewoon dat je plezier vindt en niet altijd zo serieus bent. Eind juni ga ik samenwonen met me vriendin, dan begint het leven pas echt, de wereld gaat open. Werken als manager bij een groot bedrijf, dat wordt 'm of toch niet? Of sta ik straks te vissen naar een baantje bij een bekende krant? Who knows... maar door op internet te beginnen, zet je in ieder geval al een sterke stap.