Hoewel niet iedereen zo vlak voor de release behoefte heeft aan columns die niet over Modern Warfare 2 gaan, hebben we toch besloten een verhaal te plaatsen van een gastspreker, een forumlid op het i3D-forum. Verwacht binnenkort meer stukken van onze vaste redacteurs, zoals een nieuwe retro-column en een column over de MW2 multiplayer maps, maar eventuele gastsprekers kunnen via het profiel van de hoofdredacteur een gok wagen.

Na deze hectische tijd met de discussie of er nou wel of geen dedicated servers zouden komen in Call of Duty: Modern Warfare 2 hebben veel gamers gezegd de game niet te gaan kopen en misschien wel weer terug gaan naar de oude vertrouwde Call of Duty 2. En aan dat spel heb ik persoonlijk veel hoogte- maar ook dieptepunten beleefd. Heel veel mensen hebben hun eigen lange geschiedenis met deze game, zoals de hoofdredacteur zelf, maar ik wil naast alleen een verhaal ook mensen waarschuwen voor mogelijke gevolgen. 

In aanraking met CoD 2 ben ik gekomen door een aantal vrienden van mij. Meestal speelden zij het spel in de avond met elkaar gewoon een paar potjes voor de lol. Op het begin vond ik het maar niks maar na een paar keer kijken vond ik het toch wel leuk. Toen besloot ik om het zelf te kopen. Na een paar keer de singleplayer gespeeld te hebben vond ik het tijd voor de multiplayer. Eerst speelde ik gewoon alleen met die vrienden in de avond en verloor altijd dik. Geweldig vond ik het als ik een keer meer kills had dan deaths.

Omdat mijn vrienden altijd wonnen ging ik vaker spelen om beter te worden, zoals dat natuurlijk bij iedereen gaat. Ik dacht gewoon een paar keer na school spelen. Maar ja CoD is erg verslavend en dus begon ik ook in de weekenden hele dagen te spelen. Opeen gegeven moment word je beter en ga je ook winnen van je vrienden. Toen ik steeds beter werd ging ik ook in servers met custom maps spelen, dat was nog leuker dan de normale maps zoals Toujane. Erg goed was ik in de map Ice-Station. Op een gegeven moment had ik scores zoals 119 kills en 14 deaths. Dat is natuurlijk niet uitzonderlijk, maar ik ben er toch een beetje trots op.

En als je steeds vaker speelt krijg je ook virtuele vrienden via Xfire en dergelijke. Mijn Engels was niet zo goed dus eerst had ik alleen maar Nederlanders als maatjes in de game. Toen mijn Engels beter werd maakte ik ook vrienden uit het buitenland zoals Italië en Polen, want vooral met die laatste zaten de servers vaak helemaal vol. Ook kwam ik toen in mijn eerste clan terecht, dit was geen internationale, maar een Nederlandse CoD 2-clan.

Het was eigenlijk een 16+ clan maar er werd voor mij en nog een andere jongen van mijn leeftijd een uitzondering gemaakt. Geweldig vond ik dat, ik had het gevoel dat ik zo goed was dat ik ook bij die clan mocht. Echter, een jongen van 12 heeft natuurlijk veel vragen en dat werd door veel clanleden niet gewaardeerd. Ik ben toen uit die clan gezet, en ik denk dat meerdere mensen hier ook dergelijke zaken hebben meegemaakt.

Ik ben toen gewoon weer een tijd in mijn eentje zonder clan gaan gamen. Omdat ik vond dat ik wat te bewijzen had tegenover die clan ging ik alleen maar in hun server spelen. Ik speelde alleen maar tegen die leden en won regelmatig, maar dat ging toch ten koste van mijn ‘echte’ leven, wat ontzettend vaak gebeurt bij mensen in deze tijd. Toen ik dus steeds meer aan het gamen was en ook steeds meer een verslaafde werd, en ook alleen maar probeerde hoge scores te halen heb ik het spel van mijn computer afgehaald. Ik ben toen een hele tijd gestopt met gamen en verbleef op het i3D-forum, waar ik zoals velen van jullie nog steeds zit.

Na een tijd ben ik Call of Duty 4 gaan spelen, maar nu zonder al de poespas die ik zojuist heb verteld. Ik kon nu gewoon CoD spelen zonder me er aan te ergeren als ik een keer meer deaths had als kills, en beter nog: ik vind het niet echt meer belangrijk wat anderen van me denken. Het is belangrijk dat mensen begrijpen dat het maar om spelletjes gaat, maar dat heeft lang niet iedereen door, en het is ook niet zo makkelijk als het klinkt.

Dit jaar kwam ik in aanraking met mijn huidige clan. Door hen ben ik nu ook meer aan het praten met hun dan aan het gamen. Gewoon omdat het erg gezellige gasten zijn, en dat is heel belangrijk!

Mijn verhaal mag dan niet puur over Call of Duty 2 gaan, ik raad de game gewoon aan iedereen aan, of je de game nou jarenlang gespeeld hebt, of helemaal nooit. Ga gewoon spelen, maar maak jezelf niet teveel druk over skills en dergelijke, want het is uiteindelijk maar een game. En dat begrijpen heel veel mensen niet, hoe oud ze ook zijn. Dus pak dat oude cd’tje uit de kast en ga gewoon gezellig knallen, daar is de game voor gemaakt!