Een column schrijven blijft een uitdagende klus. Er zijn veel dingen waar je aan moet denken, bijvoorbeeld een pakkende inleiding. Het schrijven van een column is natuurlijk extra lastig als je even geen inspiratie hebt! Misschien is de reden daarvoor wel dat ik net uit school kom en geen zin heb om weer een braaf verslagje of wat dan ook te schrijven. Eerlijk gezegd speel ik liever even een lekker potje Call of Duty. Toch weet ik jullie wederom een mooi verhaal te bieden. Today’s subject: Het fictieve leven van Harry, een typische CoD-verslaafde.

Een échte die-hard Call of Duty-gamer stapt, hopelijk met het goeie been doordeweeks vroeg uit zijn bed om even die noobs in de Rifle Only Search & Destroy server te ownen. Natuurlijk ben ikzelf zo verstandig om pas ’s middags na school helemaal los te gaan. En om ook op school nog goed mee te kunnen komen, moet je natuurlijk wel een goeie nachtrust hebben. Maar goed, zo begint de dag voor ieder anders. Vandaag volgen we Harry, een middelbare scholier. Hij wordt echter liever ‘Soap’ genoemd. Soap begint zijn dag als volgt: hij pakt even snel een broodje en eet hem op. Als er Call of Duty-hagelslag zou zijn, dan zou het zeker op zijn brood liggen, maar Harry vindt de rest nou eenmaal oninteressant en eet zijn brood droog. Vlak voor vertrek bedenkt de gamer zich dat hij zijn drinken vergeten is. Hij loopt naar de koelkast en haalt er twee blikjes Monster Modern Warfare 2 energydrink uit. Als je gemiddeld aantal slaapuurtjes ongeveer vier is dan lijkt het me duidelijk waar de energydrink voor nodig is. Op naar school.

Geschiedenis. Niet het allerleukste vak. Toch is dit het enigste vak waar Harry zich, gedeeltelijk, in verdiept. De Tweede Wereldoorlog is namelijk zijn sterkste punt, veel van zijn kennis heeft hij toch wel te danken aan Call of Duty 1, United Offensive en Call of Duty 2. Na even vijf minuutjes geslapen te hebben met zijn hoofd op zijn armen, voorover gebogen op zijn tafeltje, wordt hij wakker geschud met de vraag: ‘Harry? Weet jij nog iets waar de Tweede Wereldoorlog wél goed voor was?’. De vraag komt van de lelijkste geschiedenisleraar die Harry ooit gekend heeft, een man die volgens hem erg veel van Captain Price weg heeft. ‘Dat we nu kunnen genieten van prachtige Tweede Wereldoorlog-spellen zoals Call of Duty, meneer!’, was het antwoord van de verslaafde. Uiteraard mag hij dit antwoord even nader bespreken na schooltijd..

De volgende dag bij Duits, natuurlijk net zo interessant voor Harry als geschiedenis, ligt hij wederom luid snurkend te slapen. De knappe lerares Duits, wiens de stem verdacht veel lijkt op die van de nieuwslezeres uit de singleplayer van Call of Duty 4, is echt een lekker ding volgens Harry. De aardige stem die ze altijd heeft verandert plotsklaps in een boze stem zodra de lerares erachter komt dat Harry ligt te slapen! ‘Du sollst aufwachen!’, schreeuwde ze in zijn oor. Harry was net aan het dromen over het heen en weer geschreeuw van Britten en Duitsers op het slachtveld. De verslaafde schrikt wakker en schreeuwt met een hoog stemmetje vanuit zijn droom over Carentan: ‘ Wenn dieser Krieg vorbei ist, liegt deine Frau in meinem Bett und deine Kinder sprechen alle DEUTSCH!’. Je raadt het al, deze kreet luidde een tweede dag van nakomen in. En misschien wel nakomelingen.

Weekend, eindelijk. Geen gezeur aan het hoofd van Call of Duty-look-a-like leraren. Harry leunt even lekker achterover en start Call of Duty op. Zijn weekendrust wordt echter weer abrupt verstoord door......................................

Nu is het aan het publiek, van wie het grootste deel nog op de middelbare school zit, om het perfecte eind te bedenken! Post jouw versie in de comments en wie weet ben jij degene die een eervolle vermelding krijgt.