Treyarch, er bestaan veel uiteenlopende meningen over deze ontwikkelaar. Over de bekendheid valt niet te twisten, want Treyarch heeft wel duidelijk haar steentje bijgedragen aan de Call of Duty franchise. Call of Duty 2: Big Red one, Call of Duty 3 en de veel besproken Call of Duty: World at War staan op haar naam. Zowel met, zowel zonder succes. Ook redelijk bekende games zoals Spider-Man 1 en 2, NHL en de bond game Quantum of Solace komen van haar trotse hand. Of je het echt trots kunt noemen is natuurlijk een kwestie van smaak, en om maar direct met de deur in huis te vallen: Laat ik maar weer eens een paar gedachten doorschemeren.

Ik weet het nog goed. Call of Duty.nl stond vol met informatie over World at War. Iedereen hoopte op een goed deel, maar omdat het gemaakt werd door Treyarch waren er veel die sterke twijfels hadden over hoe goed de game zou worden. Natuurlijk speelde ook het feit dat World at War weer een stap terug de tijd in nam. Infinity Ward had een erg succesvolle stap naar de hedendaagse oorlogsvoering gemaakt met deel 4 van de Call of Duty serie. Het nieuws dat Treyarch de stap terug naar de tweede wereld oorlog maakte werd dus niet door iedereen met lof ontvangen. Toen de eerste gameplay opdook waren echter velen, ondanks de vooroordelen en wandtekeningen, erg enthousiast. Waaronder ik! Het leek me een prima spel en ik had het dan ook vrijwel direct na de eerste gameplayfootage gepreordered in de vorm van een Special Edition. Voor mij was het gewoon nog een echte Call of Duty in de succesvolle reeks en voor mijn gevoel kon ik niet achterblijven!

Zoals altijd heb ik eerst de singeplayer uitgespeeld. De sfeer van nationalisme was perfect te proeven. Russen schreeuwend: ‘ For Mother Russia!’ . Duitsers die koste wat kost de Reichstag beschermen in het heetst van de strijd. Dat is nou wat ik graag wilde. De sfeer was dus duidelijk aanwezig, maar aan de andere kant vond ik dat de graphics matig waren. Call of Duty 4: Modern Warfare zag er in mijn mening stukken beter uit terwijl het dezelfde engine gebruikt. Ook wapengeluiden waren nou niet het sterkste punt in de game.

Toen ik aan de Multiplayer begon was ik tevreden. Hoewel het principe van het perksysteem en  create a class, dat Call of Duty 4 zo goed maakte, bijna identiek was, zorgde de nieuwe setting (WO2) toch voor genoeg variatie om de game tot level 65 te blijven spelen. Ik was echt erg teleur gesteld over de schade die de bolt action rifle aanricht. One shot one kill was toch het minste dat ik verwachtte. Als die-hard Call of Duty 2 fan is dat dan ook een duidelijk standpunt dacht ik zo. Hoewel ik nog steeds vrij goed overweg kan met de single shot rifles is de Call of Duty 2 feeling toch wel echt verdwenen. De tijd van martyrdom en last stand is voorgoed aangebroken.

Al met al ben ik toch een redelijk aantal uurtjes zoet geweest met Call of Duty: World at War. Een beetje teleurgesteld ben ik wel, en dat zullen er misschien meer zijn, maar voor velen heeft de Nazi Zombies modus veel goed gemaakt. Voor Treyarch was dit dan ook een stap in de goede richting.

Over een nieuwe stap gesproken... zoals je misschien gehoord hebt is de volgende Call of Duty game van Treyarch al een tijdje in de maak. Jammer genoeg is hier nog weinig over bekend, maar iets dat vrij zeker is is dat het game zich af zal gaan spelen in de Koude Oorlog. Misschien Vietnam? Treyarch heeft laten zien dat ze het kunnen. Ik zal de game dan ook met open armen ontvangen! What about you?

Opmerking van de hoofdredacteur: Ik schreef een half jaar geleden een column met een soortgelijk onderwerp, klik hier om die (nogmaals) tot je te nemen.